Chiński PKB w drugim kwartale tego roku był większy niż gospodarka Japonii. Po słabszych niż oczekiwano wzrostach PKB w kraju kwitnącej wiśni, oficjalne wyniki nie są zbyt dużym zaskoczeniem.
Chiny są nadal krajem rozwijającym się, co oznacza, że wielomilionowe grupy Chińczyków nadal żyją poniżej progu ubóstwa. Właśnie dlatego jednak Chiny nadal mają gigantyczny potencjał rozwojowy. Dzięki bardzo niskiej presji płacowej, koszty pracy w Chinach są bez porównania niższe niż w jakiejkolwiek innej części świata.
Perspektywy wydają się być pozytywne. Już od wielu lat czołowe koncerny lokują w Chinach nie tylko ośrodki produkcyjne, ale także rozwojowe. Chiny inwestują także w infrastrukturę oraz unikają trudnych rozmów o redukcji emisji gazów cieplarnianych, czy przestrzeganiu praw człowieka. Patrząc przez pryzmat władzy jaką zaczynają gromadzić we własnych rękach, twarde stanowisko w sprawach czułych społecznie powinno coraz bardziej niepokoić społeczność międzynarodową. Tymczasem rosnąca potęga gospodarcza tego kraju skutecznie zamyka usta czołowym politykom. Chiny bowiem nie muszą liczyć się z opozycją. W takich warunkach podejmowanie mało popularnych decyzji jest bardzo łatwe.
Aktualnie największym źródłem bogactwa jest dla Chin poziom eksportu, w którym prześcignęły poprzedniego, największego eksportera – Niemcy oraz poziom bezpośrednich inwestycji. Popyt wewnętrzny jest proporcjonalnie słabszy, jednak Chiński rynek już teraz odbiera największą liczbę samochodów produkowanych na świecie. Jeśli uda się utrzymać twardy kurs deprecjacji chińskiej waluty, kraj środka ma szansę w ciągu najbliższych kilku dziesięcioleci zbliżyć się do gospodarki USA, a wtedy bardzo szybko wzrośnie presja zadania sobie pytania: “który z modeli gospodarczych jest bardziej efektywny?”. Miejmy nadzieję, że tego sporu nie będziemy rozstrzygać w kolejnej zimnej wonie.